Edi Rama në sytë e shqiptarëve të Maqedonisë – fundi i botës apo rilindja e shpresës?

Shqiptarët e Maqedonisë duket se e kanë shumë të vështirë të kuptojnë zhvillimet politike në Shqipëri. Ky konkluzion duket edhe më i vështirë për t’u gëlltitur, kur edhe disa të ashtuquajtur “analistë dhe njohës të politikës në Shqipëri” formulojnë përfundime bazuar në paragjykime dhe mosnjohje totale të rrethanave atje!

Nuk është i vogël numri i atyre që fitoren e të majtës në Shqipëri e shohin si fund i botës, si fund i Shqipërisë. Janë bërë analiza të ndryshme në përpjekje për të gjetur arsyen pse shqiptarët e Maqedonisë, dhe jo vetëm, kanë një dashuri të madhe për Berishën dhe urrejtje Partinë Socialiste dhe drejtuesit e saj – Nano, Majko apo Rama! Disa e lidhin me fenë, të tjerët me ndarjet krahinore e dialektore. Të tretët e lidhin me emrin e partisë duke aluduar në socialistët e Serbisë... por unë them se në thelb është injoranca, mosnjohja dhe keqinformimi. Si shkas për këtë shkrim kam komentet e vazhdueshme të shqiptarëve të Maqedonisë mbi zhvillimet e fundit politike në Shqipëri dhe veçanërisht komentin e bërë nga gazetari Ismail Sinani, i cili kërkon nga Rama që më shumë të interesohet për Kosovën dhe Maqedoninë se sa për Greqinë! Dhe më tragjikja: kërkon nga Rama të kërkoj falje shqiptarëve që i ka dhuruar Goran Bregoviqit “Çelësin e Tiranës”!!!!

Kjo logjikë dhe kërkesat e tilla janë normale për ne që jetojmë në Maqedoni, por mund të duket qesharake për të tjerët. Gjithsesi, duhet ta themi hapur se në thelb të urrejtjes për Ramën dhe PS-në është pikërisht, mosdija, mosnjohja,  injoranca dhe ndjenja e inferioritetit karshi Edi Ramës. E di se në rast të botimit të këtij shkrimi do të sulmohem më keq se Ministri i Jashtëm i Esat Pashë Toptanit në shfaqjen “Dy krisma në Paris”, por kjo për mua është e vërteta! Shumica e shqiptarëve të Maqedonisë nuk e kuptojnë çfarë thotë Rama. Fjalitë e tij janë “matematikë e rëndë” për ta! Dhe pasi nuk e kuptojmë, atëherë sigurisht që “ka folur greqisht dhe keq për Shqipërinë dhe shqiptarët”.

Një i njohur i im me tha: “E dua Sali Berishën se e kam dëgjuar të thotë gjera të mira për Kosovën dhe asnjëherë nuk e ka dëgjuar një gjë të tillë nga Rama”! Pra, më thoni se si mund të përkufizohet një konkluzion i këtillë, përveç se si mosdije, mos informim apo konkluzion i bazuar në fakte gjysmake dhe plotësisht emocionale.

T’i kthehemi komentit të Ismail Sinanit mbi çelësin për Goran Bregoviqit! Në këndvështrimin tim, nuk ka asgjë të keqe që Bregoviqit iu dha kjo mirënjohje. Për punën që ka bërë në fushën e muzikës edhe e meriton dhe është nderuar gjithandej nëpër botë. Shumica e shqiptarëve të Maqedonisë edhe sot e gjithë ditën dëgjojnë muzikën e tij të krijuar në kohën kur ishte lider i grupit sarajevas “Bjelo Dugme”! E dinë këngën “Kosovka” të kënduar në gjuhën shqipe! Dhe për çudi irritohen kur një kryetar bashkie në Shqipëri i ndan një çmim. Unë do ia jepja Bregoviqit edhe titullin qytetar nderi, me arsyetimin e vetëm se në kohën kur të gjithë i shihnin shqiptarët si njerëz pa vlerë dhe të dëmshëm e të rrezikshëm, ai morri guximin të realizoj një këngë në gjuhën shqipe. Dhe në të njëjtën kohë, po këto analistë nuk e shohin e as nuk e dëgjojnë Sali Berishën kur thotë se një Damir Fazlliq e ka mik shtëpie, se po këtij Fazlliqit dhe shokëve të tij ua ka lënë në dorë sistemin energjetik të Shqipërisë dhe Kosovës, se ky Fazlliq mund të bëj çfarë të dojë nëpër Shqipëri. Se për shkak të lidhjeve të Berishës me serbët, Kosova vazhdon të jetoj “dy ore me drita, katër pa to”! Se pikërisht ky Sali ka nënshkruar marrëveshje me Serbinë ku zotohet se nuk do të teproj  me interesimin e shtetit shqiptar për shqiptarët që jetojnë në Serbi. Se pikërisht ky Sali ishte ai që për interesa të ngushta ishte gati t’ia dhuronte edhe Sarandën, jo vetëm detin, Greqisë!

Sa i përket komentit të tij për raportet me Greqinë nuk dua të bëj asnjë vlerësim, pasi nga sa thash më lartë, duket qartë kush ka ushqyer më shumë “dashuri” për Greqinë!

Çdonjëri që ndjek sadopak zhvillimet në Shqipëri e di se ishte pikërisht Partia Socialiste e cila e kundërshtoi dhënien e detit Greqisë. Ishin pikërisht deputetët e Partisë Socialiste që denoncuan të gjitha aferat e bandës se Saliut me serbet e Fazlliqit! Dhe në bazë të kësaj, si mundet Rama të trajtohet si pro-grek e Saliu si patriot?! Dhe jo pak herë më ka ndodhur që kur u them fakte të këtilla, më përgjigjen duke më thënë se të dy nuk bëjnë! Dhe të futësh dy gjera të kundërta në një thes, vetëm se nuk ta do ta pranosh të vërtetën, është shkalla më e lartë e injorancës!

Për mua patriot më i madh është ai që do të mundësoj që shqiptarët të jetojnë më mirë! Të ndërtosh rrugë e tunele nuk do të thotë patriotizëm, se nuk i ndërtoi Berisha ato objekte me paratë e tij. Enver Hoxha ndërtoi shumë më shumë objekte infrastrukturore dhe shumica e tyre janë ende në shërbim të shqiptarëve (hidrocentralet për shembull), por vazhdon të sulmohet, ndërsa Berisha më një rrugë kombi, që shqiptarët do e paguajnë sa s’bën, mbetet patriot. Kështu funksionon logjika e vëllezërve të mi shqiptarë të Maqedonisë dhe analistëve të tyre! Për fat të keq!

Gjithsesi, ndryshimi i madh i pritshëm në Shqipëri sigurisht se do të ndikoj në ndryshimin e bindjes që shumica e shqiptarëve në Maqedoni kanë për Partinë Socialiste dhe Edi Ramën. Sot Edi Rama është shpresa jo vetëm për Shqipërinë, por edhe për gjithë shqiptarët kudo që janë! Pres që kjo valë ndryshimi ta përfshij edhe Kosovën edhe Maqedoninë! Në këto 22 vite “demokraci” çështja shqiptare në Ballkan ka avancuar dukshëm: Kosova u pavarësua, Shqipëria u bë pjesë e NATO-s, Maqedonia ndryshoi kushtetutën, por shqiptarët nga ana tjetër u nënçmuan, përbuzën, varfëruan, u detyruan të mohojnë veten dhe vendin e tyre, pikërisht nën udhëheqjen e atyre qe e ishin në krye kur Shqipëria u bë anëtare e NATO-s, kur Kosova u pavarësua dhe shqiptarët e Maqedonisë fituan Marrëveshjen e Ohrit! Prandaj këtë fitore e socialistëve në Shqipëri e shoh si një ogur se gjërat duhet dhe do të ndryshojnë edhe tek ne.

Edi Rama ka mbi shpatulla detyrën e madhe për të rilindur shpresën te shqiptarët. Do ta ketë të vështire pasi më këtë fitore ka mundur gjysmën e të keqes (Berishën), sepse pjesën tjetër të keqes e ka me vete (Metën)! Besoj se ai është i vetëdijshëm për këtë. Por, ne nuk na mbetet gjë tjetër që, pasi ia dhamë shansin, t’i urojmë sukses dhe ta ndihmojmë! Ndryshe, nuk do ta lëmë të qëndroj gjatë në pushtet. Tani e dimë formulën e rrëzimit të atyre që nuk mbajnë premtimet!

Në fund, jam i bindur se Rama kryeministër do të jetë i mirëpritur sa herë që do të vendos të vij në Maqedoni. Jam i bindur se ai ka të gjitha mundësitë që kur të vij tek ne, të na jap zemër dhe të na bej të ndjehemi krenar.

Krenar për Canën e Bogdanin e jo për Shaqirin e Dzemailin!

Të martën e 11 shtatorit në Lucernë të Zvicrës u përballën ekipi kombëtar i Zvicrës dhe ai i Shqipërisë. Më shumë se një përballje në futboll, kjo ndeshje u kthye në një debat koti në të cilën u përfshinë jo vetëm gazetarët e sportit por edhe ata të politikës, kulturës, kronikës së zezë e kështu me radhë. Nuk mbetën jashtë edhe politikanët. Problemi kyç ishte nëse pesë lojtarët e skuadrës zvicerane janë apo nuk janë tradhtarë, janë apo nuk janë shqiptarë.

E para që dua të them është se ata sipas dokumentacionit zyrtar që posedojnë janë zviceranë dhe jo shqiptarë. Dhe pikë! Nëse ata ndjehen shqiptar, ky tashmë është një problem i tyre emocional i cili u takon atyre. Historia njeh shumë njerëz të cilët nuk kanë qenë shqiptar, por janë ndjerë shumë të lidhur me shqiptarët. Kjo vlen edhe për popujt e tjerë. Kaq ky muhabet! “Shaqiri nuk festoi golin sepse na qenka shqiptar”! Problem i emocioneve të tij! Mua as që më bëhet vonë nëse do të festoj apo jo. Ai shënoi për ekipin e vet. Kjo është e rëndësishme! Ne që ndjekim futbollin me pasion, dimë shumë raste kur një lojtar bën një veprim të tillë për shkak të lidhjeve emocionale që kanë me një vend, komb apo klub. Më thoni cili është dallimi mes Lichtsteiner dhe Behramit? Unë e di se të dy janë zviceran. Ndoshta kanë prejardhje të ndryshme, njëri gjermane e tjetri shqiptare, por ata janë zviceran.

Fakti që ata mbajnë në trup, mbathje ose dhomat e gjumit simbole shqiptare nuk do të thotë gjë për mua. Lidhja e një njeriu me simbolet është problem emocional i tij! Në praktikë ai mund të sillet ndryshe. Unë desha të fitoj kombëtarja shqiptare edhe sikur përballë të kishte edhe një ekip të përbërë nga 11 shqiptarë emocional. Edhe nëse nesër  kombëtarja shqiptare do të duhet të përballet me ekipin e Kosovës, unë do të jem me kombëtaren shqiptare. Në Luzernë humbëm dhe kjo më dëshperoi! Por përsëri shpresoj se do të fitojmë në ndeshjen e radhës.

Shtetësia është një kategori juridike e cila përveç sipas lindjes, fitohet edhe duke e kërkuar atë. Pesë lojtarët e kombëtares së Zvicrës, dhe jo vetëm ata, e kanë kërkuar dhe fituar atë. Kanë menduar se në këtë mënyrë do të fitojnë më shumë. Dhe ndoshta kanë fituar! Prandaj unë nuk shoh asnjë arsye të ndjehem krenar për ta dhe rezultatet e tyre. Unë ndjehem krenar me ata sportistë të cilët janë arsyeja që në stadiume të ndryshme dëgjohet himni kombëtar. Të tillë janë Cana, Bogdani, Ujkani, Dallku, Salihi dhe shokët e tyre dhe jo Xhaka, Shaqiri, Dzemaili, Behrami e Memedi, për të cilët këndohet një këngë që unë nuk e kuptoj.